สวัสดีครับ
คราวนี้จะมาเล่ารายละเอียดเรื่องที่ธนภพกำลังจะได้ไปต่างประเทศเป็นครั้งที่ 3 ในชีวิตครับ

เรื่องของเรื่องก็คือ ที่คณะมีฝ่ายอยู่ฝ่ายนึงครับ ชื่อว่าฝ่ายวิเทศสัมพันธ์
ฝ่ายที่ธนภพไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวแน่นอน เพราะภาพลักษณ์ของฝ่ายนี้คือ ความไฮโซและมีเงิน
เพราะแน่นอน วิเทศ แปลว่า ไปเมืองนอก
คนจนๆอย่างธนภพจะได้ไปกะเขาเหรอครับ แพงซะขนาด
ช่วงนี้ค่าน้ำมันขึ้นซะด้วย

ชีวิตธนภพกับห้องวิเทศสัมพันธ์ ซ้อนกันแค่การใช้ห้องวิเทศอ่านหนังสือสอบกับใช้ห้องซ้อมคอรัสแค่นั้นครับ
จบข่าว

แต่แล้ววันนึง ธนภพก็ได้มาป้วนเปี้ยนกับฝ่ายวิทศมากขึ้นครับ
เมื่อเพื่อนของเราได้มาโฆษณาเรื่องการไปประชมที่ไต้หวัน
โฆษณาดิบดีว่า ได้ไปไต้หวัน ในราคาไม่ถึงหมื่น
โอ้วววววววววว หม่ายก๊อด
ค่าร่วมกิจกรรม 5 วันไม่ถึงหมื่น
ถูกอะไรขนาดนั้น
เป็นการโฆษณาด้วยราคา นับว่าได้ใจธนภพไป 70% แล้วครับ
แต่ด้วยความที่ขี้เกียจมาตามเรียน ขี้เกียจลาเรียน และมีปัญหากะอาจารย์ทั้งมวล
ไม่ไป ก็ไม่เดือดร้อนอะไร

แต่
การโฆษณายังไม่สิ้นสุดครับ
เธอ ยังบอกอีกว่า อาจารย์จะติวให้พิเศษ
โอ้วววววว
สมัครเลยครับพี่น้อง

ยิ่งปีนี้ แม่บอกว่าจะอนุมัติงบ 35000 บาทให้ เอามาซื้อคอมโน้ตบุ๊ค แล้วธนภพก็ปฏิเสธ ด้วยเหตุว่ายังไม่มีควมจำเป็นมากมาย
คอมคณะ-thumbdrive ก็ยังไหวอยู่
ฉะนั้นเลยเสมอนว่าเรายังมีงบเหลือพอไปเที่ยว

สรุปว่าตกลงปลงใจไปครับ
ไปประชุมหลากหลายครั้งกับเพื่อนๆที่คณะ
ไปประชุมกับคณะอื่นๆที่ศิริราชหลังงานอินดียนเสร็จ
ความจริงเริ่มคลี่คลาย

ไปครั้งนี้ ไม่ได้ไปเที่ยวมากมายอะไร ไปต้องไปทำงานด้วย
ไปพรีเซนต์งาน กลับมาต้องทำรายงานส่ง และทำงานต่อ
เพราะปีหน้าอาจจะได้เป็นเจ้าภาพจัดงาน

ออกเดินทางพฤหัส
หลังจากเจรจากับอาจารย์มาหลายครั้ง ทำท่าว่าจะมีปัญหาจากการเดินเรื่องผิดพลาด
จ่ายเงินไป 9000 กว่าบาท ปรากฏว่าจ่ายช้า ต้องจ่ายเพิ่มเป็น 11000
จ่ายค่าทำวีซ่าอีก 1800 บาท
ค่าพาสปอร์ตอีก 1000
รวมตอนนี้จ่ายไปแล้วราวๆ 14000 บาท
โอววว ไม่รวมค่าพอกเกตมันนี่
และค่าตั๋วเครื่องบินอีกราวๆ 8000 บาท

นี่กรูคิดผิดคิดถูกวะเนี่ย
จ่ายไปสิริรวมน่าจะราวๆ สามหมื่น
ได้ไปเที่ยวแปปเดียว
ลาเรียนอีกตะหาก
แถมยังต้องกลับมาทำงานต่ออีก

ปี 3 ควรเป็นปีแห่งการทำกิจกรรมมากมาย
ทิ้งทวนชีวิตมหาวิทยาลัย ที่ได้ทำอะไรตามใจชอบแค่ 3 ปี
แต่นี่เราทำมากไปรึเปล่านะ

ตกอยู่ในหลุมแห่งทุนนิยมกิจกรรมอีกแล้วธนภพ
หวมตัวเกินกว่าจะถอนตัวแล้วววว

ไปเมืองนอกคราวก่อน ม.3 ครับ
ไปนิวซีแลนด์

คราวนั้นไม่ต้องเสียค่าอะไรเลย พาสปอร์ตก็แค่ 500 มั้ง
วีซ่า เครื่องบิน ฟรีหมด เพราะสอบชิงทุนไปได้
เลยขาดประสบการณ์ และผิดคาดเช่นนี้แล
เฮ้อออออ

เอาเถอะ จ่ายไปเยอะแล้ว ขอแค่ไปแล้วมีความสุขก็พอ
ได้เพื่อนใหม่มากๆนะธนภพนะ

ปล. ไปครั้งนี้ต้องไปอยู่เป็นรูมเมตกับเพื่อนต่างชาติด้วย
จะได้อยู่กับชาติไหนว้าาา

ปลล. เพลงที่เอามาลงไดอารี่วันนี้ ได้ยินน้องชายตัวเองร้องครับผม
แรงได้ใจจริงๆ
ความหมาย ..... ก็คงถือว่าดีแหละครับ

ทุกวัน ทุกวัน เห็นเขารีบออกไป แต่งตัวทันสมัย ขับรถซิ่ง
อือฮื้อ อาฮ้า เทวดาฟ้าดิน กุ๊กกิ๊ก ดุ๊กดิ๊ก สะดิ้งมาเต็มคัน
ชาวบ้านยืนมองแล้วอดใจไม่ไหว เอ่ยถามขึ้นทันใดว่าไอ้หนุ่มเอ้ย
มึงเป็นใคร ?
กูเป็นนักศึกษา นักล่าปริญญา ใฝ่ฝันขึ้นไปเป็นใหญ่
แล้วยังไง ?
กูจะรวยน่ะสิว่ะ ความรู้กูแน่นหนากูจะมาเป็นนายมึง
รำพึงรำพันน้อยใจวาสนา ไม่มีการศึกษาอนาคตสั่นไหว
จับกังคนงานยังฝันหวานเกินไป น้อยอกน้อยใจไม่ได้เป็นนักศึกษา
เข้าเทคเข้าบาร์ ดึ๊บดั๊บกันเข้าไป ชาติจะเป็นยังไงไม่ใช่เรื่องนักศึกษา
มึงเป็นใคร ?
กูเป็นนักศึกษานักล่าปริญญา ใฝ่ฝันขึ้นไปเป็นใหญ่
แล้วยังไง ?
กูจะรวยน่ะสิว่ะ ความรู้กูแน่นหนากูจะมาเป็นนายมึง ……..
ชาวบ้านถามว่าคุณจะทิ้งผมไปไหน ยากจนเข็นใจรอให้คุณนำพา
คุณขึ้นสวรรค์ผมไม่เคยคิดอิจฉา ขอเถอะคุณจ๋าอย่าทิ้งผมไปไหน
มึงเป็นใคร ?
กูเป็นนักศึกษานักล่าปริญญา ใฝ่ฝันขึ้นไปเป็นใหญ่
แล้วยังไง ?
กูจะรวยน่ะสิว่ะ ความรู้กูแน่นหนากูจะมาเป็นนายมึง
มึงเป็นใคร ?
กูเป็นนักศึกษานักล่าปริญญา ใฝ่ฝันขึ้นไปเป็นใหญ่
แล้วยังไง ?
กูจะรวยน่ะสิว่ะ ความรู้กูเหนือกว่า กูจะมาเป็นนายมึง