สวัสดีครับ

อาห์
มองเข้าไปในออร์กาไนเซรอ์ส่วนตัว หวนระลึกขึ้นมาได้ว่า ไม่ได้อัพไดอารี่เป็นเวลา  1 เดือนกว่าแล้ว
อ๊ากกกกกกกกกกกกกก

เราควรจะตกใจกับอะไรดีน้อ
ระหว่าง
1. ทำไมเราหมกการเขียนดอารี่ไว้ได้นานขนาดนี้เนี่ย เดี๋ยวก็ลืมหมดหรอก
2. ทำไมเราถึงหมกมุ่นกับการเขียนไดอารี่ขนาดนี้ล่ะ มันกำลังเบียดบังเวลาในชีวิตเราอยู่นะ

อืมมม
ใครคิดว่าเป็นข้อไหน ก็เอสเอ็มเอสทางผลกันมาได้นะครับ
แต่ตอนนี้ คิดดูดีๆแล้วคิดว่า เหตุผลที่ถูกต้องคงเป็นข้อ 2
แต่ที่ถูกใจคือข้อ 1 ครับ

เอาหละ งั้นก็จะอัพต่อไป

คุณค่าอย่างนึงของการไม่อัพนานๆคือ ทำให้เราอัพไดอารี่เป็นบทๆได้
คืออัพเป็นกิจกรรมๆไป ไม่ต้องอัพเป็นวันๆ
แหม ทำอย่างกับเขียนตำราวิชาการนะ

ตอนนี้เรื่องที่ได้อัพจบไปแล้ว คือเรื่องงานวันอานันทมหิดล
เรื่องการไปตระเวนอ่านหนังสือสอบที่ต่างๆ
เรื่องงานอินเดียน
เหลือแต่เรื่องเล็กๆแล้วละครับ

อะ วันนี้ขอเล่าเรื่องงานสัปดาห์ประชุมวิชาการที่คณะหน่อยแล้วกันครับ

คณะแพทยศาสตร์จุฬาฯ จัดประชุมวิชาการทุกปีครับ ปีละ 1 ครั้ง
เป็นเรื่องดีครับ ที่เราได้มีการบริการทางวิชาการแบบนี้ทุกปี
ตอบแบบนิสิตผู้คงแก่เรียน ก็คงต้องบอกว่า เป็นโอกาสอันดีที่เราได้เลือกเข้าฟังความรู้แต่ละเรื่องตามใจชอบ
เพราะตลอดระยะเวลา 5 วัน จะมีการบรรยายจัดทั่วคณะเลยครับ ตกราวๆก็ประมาณ 5 เรื่อง ณ เวลาหนึ่งๆ
คุณไม่มีทางฟังการบรรยายครบเรื่องได้แน่ๆ และนิสิตทั้งหลายก็จะได้เลือกเรื่องที่ตนเองสนใจ

อย่างที่ผ่านมา กระผมก็ได้ไปตระเวนฟังมาหลายเรื่อง ทั้งเรื่องการฟ้องร้องแพทย์ เรื่องของวิชาชีพแพทย์
การไปใช้ทุนตามจังหวัดต่างๆ ว่าเป็นอย่างไรบ้าง
ไปฟังเรื่องจิตเวชผู้สงอายุ
ฟังเรื่องเวชศาสตร์การท่องเที่ยว
และยังได้ไปเป็น subject คือไปเป็นแบบสาธิตให้แก่การอบรมพี่ๆในการอัลตราซาวด์หน้าท้องด้วยครับ
เป็นความทรงจำที่ไม่รู้ลืมจริงๆ

วันนั้นเป็นวันอังคารครับ
ธนภพกินอาหารอิ่ม เดินขึ้นไปบนตึกภาควิชาสูติฯ
เข้าไปในห้องตรวจ ที่เขานัดเรามา จากนั้นก็โดนบอกให้เปิดเสื้อโชว์พุง ต่อหน้าหมอๆทั้งหลายที่เป็นหญิงซะส่วนมาก
เดี๋ยวนี้หมอผู้หญิงเยอะเนอะ

ไม่เป็นไรครับ
ทำใจมาแล้ว
ก็แหม รู้ตัวมาก่อนว่ามาอัลตร้าซาวด์หน้าท้องนี่นะ ก็ต้องเปิดเสื้อเป็นธรรมดา
ได้ข่าวว่าเพื่อผู้หญิงต้องเปิดขึ้นมาจนถึงขอบล่างของยกทรงเลย
น่าเสียวซ่าน

ที่น่าตกใจไม่ใช่ขอบเขตบนของการตรวจครับ
หากแต่คือขอบเขตล่างของการตรวจครับ
ธนภพ ผู้ไม่เคยใส่กางเกงเอวต่ำ
วันนี้ต้องใส่เองต่ำลงมาจากสะดือเกือบคืบ
โอ้วหม่ายก๊อดดดดดดดดด

เอาเถอะ
ก่อนเป็นหมอ คุณก็จงเป็นแบบเรียนของหมอ
จงเป็นคนไข้ เป็น subject
จงถูกตรวจด้วยวิธีการต่างๆทุกแบบมาก่อน
คุณจะได้เข้าใจ ว่าคนไข้รู้สึกยังไง

สรุปว่า วันนั้นธนภพได้นอนเผยผึ่งพุงให้พี่ๆหมอมากมายจ้องๆๆๆๆๆ
ให้อาจารย์หมอเอาเจลมาทา เอาเครื่องอัลตร้าซาวด์ถูๆๆๆไปๆมาๆรอบตับไตไส้ม้ามและถุงน้ำดี
ถูๆๆๆจนเจลแห้ง บีบเจลลงไปใหม่
ถูๆๆๆๆกันไปราวๆ 3-4มือ รวมนามราว 1 ชม.
อืมมมม
ได้รู้เลยครับว่าธนภพผอม และมีติ่งเนื้อปกติในถุงน้ำดีจำนวน 3 ตุ่ม
เหอๆ
เป็นประสบการณ์ที่ไม่ลืมเลย

ระหว่างนี้ก็มีแว๊บออกจากคณะไปบ้างครับ
วันพุธบ่าย แว๊บไปที่กระทรวงวัฒนธรรม ที่ถนนศรีนครินทร์ ไปทำพาสปอร์ตครับ
เดี๋ยวนี้ทำพาสปอร์ตนี่เค้าสะดวกสบายจริงๆ 1000 บาท ทำแบบ 1-stop service
บริการดีน่าประทับใจ ขอชมเชย

วันศุกร์ ตอนบ่ายมีแสดงคอรัสครับ
เพราะว่าทางคณะจัดงานคืนสู่เหย้าให้รุ่นพี่ที่คณะ ซ้อนในงานประชุมวิชาการเลยครับ
อืมมม ก็ดี

ข้อดีอีกข้อของการประชุมวิชาการที่คณะคือ
การมีของฟรีมาแจกครับ

บริษัทยามากมาย จะเอายามาโฆษณาชวนเชื่อ
หมอกับดีเทลยานี่เป็นของคู่กันจริงๆครับ
เพื่อนบางคนของเราสามารถที่จะมาเดินงานตัวเปล่าแล้วกลับไปพร้อมกับถุงกระดาษหลากสี บรรจุแฟ้มและปากกามากมาย
ธนภพก็ได้ครับ ได้วารสารมากมายกลับบ้าน
ไม่เห็นจะได้แฟ้มอะไรเลย

นอกจากของฟรีแล้ว การประชุมวิชาการยังมีแจกอาหารฟรีด้วยครับ
เราเรียกมันว่า lunch symposium
คือเรื่องปกติของหมอครับ ที่การกินสามารถไปควบคู่กับการฟังได้
การกินไปประชุมไปเลยเกิดเป็นประจำ
แต่ครั้งนี้นิสิตแพทย์จะมาฟังไปกินไปเยอะหน่อย
เพราะกินฟรี
หุๆ

การประชุมวิชาการ ปีที่แล้วพิเศษกว่าปีอื่นๆครับ
ตรงที่จัดเดือนตุลา เป็นส่วนหนึ่งของการฉลอง 60 ปีแพทย์จุฬาฯ
เรียกว่า medical expo

การจัดการประชุมวิชาการแต่ละครั้ง ทางคณะจะบังคับให้นิสิตปี 2-6 เข้าฟังครับ
ซึ่งจากประสบการณ์ พบว่า ปีที่เริ่มฟังรุ้เรื่องคือปี3 ครับ
ปี 2 ฟังไม่รู้เรื่องหรอก พื้นฐานยังไม่แน่นเลย เพิ่งวเรียนมาไม่กี่เดือน
ไม่ชอบเลยการบังคับเพื่อให้ดูมีคนมาเยอะๆเนี่ย

หลายครั้งห้องเต็ม เพราะมีนิสิตเข้าไปนั่งเช็คชื่อต็ม ทำให้คนสนใจฟังไม่มีที่นั่ง
และหลายครั้งที่การนั่งปั๊มตราว่ามาฟังแล้วนะ ดูขัดหูจัดตายังไงไม่รู้

ไม่ต้องบังคับกันหรอกครับ ไม่อยากฟังก็ไม่ต้องฟัง
(แต่ก็คิดว่าคงมาฟังกันหน่อยก็ดีนะครับ เพื่อคนไข้ของเราในอนาคต)

จบเรื่องงานประชุมวิชาการแต่เพียงเท่านี้
สวัสดีครับ

ปล. เพลงนี้ร้องโดยพี่หมอโอ๊ค พี่แพทย์จุฬาฯของเราเองครับ
ชอบเพลงนี้นะ ได้ยินบ่อยมากตอนค่ายสอนหนังสือ เพราะเอาไปเต้นลีลาศ ชะชะช่า
เต้นจนชอบจังหวะเพลงที่ดูสดใสๆไปเลย

อ่านใจช้าช้า
ก่อนเอ่ยคําว่ารักใครสักคน
ค้นใจตัวเอง
พลิกใจเขาดูอีกสักที
อ่านกันไปอีกนิด
ลองค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า
ความรักต้องการเวลา
ดูกันไป ให้นานนาน
อาจบังเอิญ
ว่าคุยสนุกเหมือนกัน
อาจบางทีเพราะเรา
ก็ต่างเหงาใจ
คล้ายคล้ายว่าเรานั้นเข้ากัน
ลึกลึกควรจะดูสักหน่อย
เรื่องใจต้องรอคอย
ค่อยค่อยเรียนรู้
อ่านใจช้าช้า
ก่อนเอ่ยคําว่ารักใครสักคน
ค้นใจตัวเอง
พลิกใจเขาดูอีกสักที
อ่านกันไปอีกนิด
ลองค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า
ความรักต้องการเวลา
ดูกันไป ให้นานนาน
อาจมีมุมที่เรา
ไม่เคยเห็นกัน
อาจจะมองเรื่องราว
บางอย่างไม่ตรง
คล้ายคล้ายว่าเราไม่เข้ากัน
ไม่เห็นจะเป็นไรสักหน่อย
เรื่องใจต้องรอคอย
ค่อยค่อยเรียนรู้
อ่านใจช้าช้า
ก่อนเอ่ยคําว่ารักใครสักคน
ค้นใจตัวเอง
พลิกใจเขาดูอีกสักที
อ่านกันไปอีกนิด
ลองค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า
ความรักต้องการเวลา
ดูกันไป ให้นานนาน
อ่านใจช้าช้า
ก่อนเอ่ยคําว่ารักใครสักคน
ค้นใจตัวเอง
พลิกใจเขาดูอีกสักที
อ่านกันไปอีกนิด
ลองค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า
ความรักต้องการเวลา
ดูกันไป ให้นานนาน