สวัสดีครับพ่อแม่พี่น้อง
อาห์ ผ่านมาแล้วครับ กับการสอบครั้งแรกในชีวิตปี 3
อ่านหนังสือไม่จบ หุๆ
การเรียนนี่นะ พอเรียนมาถึงปี 3 ก็ตระหนักได้อย่างที่พี่ๆบอกๆต่อไกันมาเลยครับ
การอ่าน มันไม่มีวันจบ
อ่านจบเล่ม มันก็มีเล่มใหม่ให้อ่าน
มีชีทให้อ่าน
มีข้อสอบเก่าให้ทำ
อ่านและทำเสร็จ ของเก่าก็ลืม จำได้ไม่หมด
สุดท้าย การอ่านก็ต้องเข้าระบบเศรษฐกิจพอเพียง เช่นเดียวกับทุกๆเรื่องในโลกนี้
อ่านเท่าที่มันออกสอบ
จำเท่าที่ทำได้
อ่านไมทัน ช่างมันเถอะ
เฮ้ออออ
เรียกว่า ทำใจ หรือเข้าใจกันแน่นะ
สอบเสร็จแล้ว ธนภพก็ได้เวลาแร่ดครับ
เวลาแร่ดของธนภพ และผองเพื่อน ช่างเป็น ขนบ เสียเหลือเกิน
ทั้งๆที่ไม่ได้จงใจ แต่ทำไมชีวิตเราดุเหมือนอยู่ในกรอบดีจริง
เดินทางออกจากคณะ ไปกินซิซเลอร์
เม้าท์ๆๆๆๆๆ
ต่อกันที่ร้านเกะ เจอเพื่อนๆคณะเดียวกันในทุกที่
เดินเข้าออกห้องโน้นนี้ ร้องเพลงแบบสำส่อนไม่ซ้ำไมค์
จากนั้นก้ไปกินสเวนเซ่นกัน ก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน
เหมือนกันเด๊ะ กับหลังจากการสอบครั้งก่อน
เอ....นี่เป็นกรอบแห่งชีวิตของเราตั้งแต่เมื่อไร
ทำไมเราไม่ทำตัวออกนอกกรอบบ้างหนอ ธนภพ
วันนี้เพื่อนเราหลายคนจะไปแร่ดกันต่อ ที่สถานที่เที่ยวกลางคืนชื่อดังทั่วกรุงเทพ
ธนภพ อายุอานามก็ปาไปจะ 21 แล้ว ยังไม่เคยแหวกกรอบตัวเองออกไปเที่ยวกลางคืนกะเขาเร้ยยย
ไม่ได้มีความปรารถนาสจะไปเร้ยยย
(แม้บางครั้งก็อยากจะรุ้เหมือนกันว่ามันเป็นยังไง แต่ลองคิดภาพตัวเองนั่งอยู่ในนั้น ไม่ดื่มอะไร ทำตัวไม่ถูก ก็ประดักประเดิดดีแท้
เดวิลในหัวก็พูดเป็นแต่ว่า ลองดเหอะภพ แล้วแกจะติดใจ
แองเจิ้ลก็มัวแต่บอกว่า อโคจรๆ อย่าไปๆ ไป 1 ที อาจติดใจ/คิดอะไรมา/โดนหลอกรึเปล่า เสียหายหลายแสนน้อธนภพ)
ธนภพ ด้วยความเค็ม และด้วยว่าแองเจิ้ลมันน่ารำคาญ
เลยไม่ได้ไปไหนสักที
บางทีอยู่ในกรอบของเรา เราก็มีความสุขดีครับ
จะไปออกนอกกรอบแห่งตัวตนของเรา ไปสู่กรอบใหม่ที่ใครเขาวาดไว้ทำไม
กรอบคืออะไร
มีอะไรไม่มีกรอบไหม
ทับทิมยังกรอบเลย
(อันนี้แอบไม่เกี่ยว)
ธนภพเคยมองตัวเอง และมองคนรอบกาย
(เอ่อออ ไกลๆจากกายก็มองไปหลายคนแระ)
แล้วก็เอากลับมานั่งคิด ทอดถอนใจครับ
ในวัยที่เท่ากัน (และบ่อยครั้ง ในวัยที่แก่กว่าของเรา)
ทำไมราดูมีชีวิตที่ไม่เต็ม และไม่แนวอย่างใครเขา
ดุเหมือนเรายังไม่พบแนวความคิดอิสระของตัวเอง
อยากเป็นอย่างใครๆเขาจังเลย
เล่นกีตาร์ให้สาวกรี๊ด
ถ่ายรูปเก่ง มัลติพลายคนชมมากมาย
คิดอะไร ทำอะไรดูมีแนวของตัวเอง
รู้ตัวว่าตัดผมทรงไหนจะหล่อ
ติดตามการเมืองและวิเคราะห์เก่ง
เขียนอะไรได้ดูมีกึ๋น มากกว่าแค่ไดอารี่ออนไลน์ที่สะกดผิดๆถูกๆและย่บเรื่องเดิมๆ
อืมมมมม
และหลายครั้งครับ ที่สุดท้ายแล้วชีวิตก็กลับมาคิดในลูปเดิมๆ
ชีวิตเรา จะอยากไปเป็นแบบนั้นแบบนี้ทำไมหนอ
ก็เพื่อจะมีความสุข อบากเป็นอย่างนั้นนี่ ตอนนี้ไม่เป็น ก็ทุกข์ตามธรรมดา
ทางแก้ก็มีอยู่ครับ
1. ทำให้ได้อย่างนั้นสิ
ไปเล่นกีตาร์
ไปถ่ายรูป
ไปอบรมการถ่ายรูป (เอ๊ะ ก็พิ่งไปมานิ)
เขียนให้มากๆ
(ในนี้ก็เขียนมากแล้วเหอะ จนเริ่มรู้สึกว่าบางทีกราฟแห่งพัฒนาการทางการเขียน คงมิใช่กราฟเส้นตรง หากแต่มีจุดคงที่)
2. อันนี้ อาจจะยากกว่า อาจจะง่ายกว่า สำหรับต่างคนกันไป
เปลี่ยนที่ความคิดครับ
เลิกคาดหวัง
เลิกอยากเป็นอย่างนั้นอย่างนี้
เท่านี้แหละ
สติมา ปัญญาเกิด
สุขได้ ณ ชั่วขณะแห่งความคิดนั้น
และ ณ เวลาเดียวกันนั้น
ก็กลายเป็นคนที่มีแนวความคิดกิ๊บเก๋เป็นของตัวเอง
ทั้งๆที่ยังไม่รู้จะไว้ผมทรงอะไร
เล่นกีตารืไม่เป็น
มัลติพลายก็หมาหอน
......
...
แต่ความเท่ และความสุข
ก็จะผุดมาในใจ
กระบี่อยู่ที่ใจ
จบ!!!!
ปี 1-2-3
(อะคัปเปล่า เซเว่น (Acapella 7))
